Ruimte, shinen, kracht.. Watte??

Ruimte..

Je ruimte innemen, voor jezelf gaan staan, shinen, in je kracht gaan staan..
Allemaal van die prachtige containerbegrippen waar mensen van smullen.

Het lijkt een hele rage op social media! Ik zie dat mensen ruimte, shining en kracht proberen te verkopen. Maar wat is dat dan precies? Je ruimte innemen? Voor jezelf gaan staan? Shinen? In je kracht staan? Ik vind het zelf een goede en interessante vraag.

Stel jezelf eens de vraag;  wat betekent ruimte, shinen, voor jezelf staan en kracht voor mij?

RUIMTE

Ruimte is voor mij persoonlijk een thema waar ik mezelf reeds veel vragen over heb gesteld. Tot nu toe was “ruimte” voor mij een gevoel. Ik heb regelmatig echt tijd voor mezelf nodig, alleen. Als ik het gevoel heb dat ik beperkt word in ‘mijn ruimte’, voel ik lichamelijk alsof mijn keel word dichtgeknepen. Ik zocht het antwoord buiten mezelf, zonder de juiste vragen te stellen. Ik stelde mezelf wel vragen hoor, hoe komt het dat ik me zo voel? Het zijn achteraf gezien allemaal gedachtes waar ik een oordeel over heb.

Ik gaf anderen de schuld, want iedereen trekt aan me, iedereen wil wat van mij. Ik werd boos als bv mijn man besloot iets leuks te doen. Ik dacht dan f**k, waarom doe ik dat niet? Ik vraag steeds of de ander het goed vind als….

Maar ben ik niet degene die dit gedrag in stand houd? Ben ik niet zelf verantwoordelijk voor mijn eigen keuzes en gedrag? Houd ik het niet zelf in stand hoe anderen met mij omgaan? Houd ik het niet zelf in stand hoe ik in Godsnaam met mezelf omga? Geef ik mezelf wel ruimte?

Dikke, vette stekker!

Afgelopen week, het gebeurde wéér en ik baalde als een dikke vette stekker. Op uitnodiging mocht ik een workshop bijwonen over jezelf presenteren. Er waren drie rijen met dames en één voor één kwam iedereen aan de beurt om haar verhaal te vertellen en een doel te stellen voor die dag. Ik zat als laatste in de rij. Bij mij aangekomen werd er kort aandacht aan mijn verhaal besteedt, vond ik.

Maar wat gebeurde er dan concreet? Ik kreeg een gedachte. De gedachte dat ik vaak word overgeslagen en de tranen sprongen in mijn ogen. (gevoel) De lieverd die naast me zat zei: goh, is er nu genoeg aandacht aan jouw verhaal besteedt? Nee! Ik besloot het aan te geven en de tranen liepen over mijn wangen toen ik er woorden aan probeerde te geven. Boos was ik, op mezelf.

Door MIJN gedrag ging “de juf” verder, ik verontschuldigde me steeds en ik liet steeds merken dat mijn verhaal er niet toe doet, terwijl ik diep van binnen zo graag gehoord en gezien wil worden.

MIJN RUIMTE innemen dus, letterlijk. De prachtige “juf” pakte het perfect op, het ging niet om haar, maar om mij. Ik heb mezelf later die dag gepresenteerd, ik heb letterlijk mijn ruimte ingenomen en gekregen. De dames daar hebben me gezien & gehoord. Luid en duidelijk… wel met trillende handjes, maar ach.

MP

Later die week gebeurde er iets magisch tijdens een lezing van Michael Pilarczyk, waar ik eerder een stukje over schreef. Ik hield me niet langer stil en ik was niet van plan om met vragen te blijven zitten. Geïrriteerd was ik wel een beetje omdat ik eigenlijk altijd degene ben die verdiepende vragen stelt aan de ander. Dit keer draaide in dit geval Michael de vragen keurig om. Was dat wel mijn weerstand? Mijn weerstand ontstaat omdat ik “het podium” wegduw..  Er ontstond een prachtig gesprek vanuit gelijkwaardigheid…

Je ruimte innemen voelt voor mij als een bevrijding en de gedachte die ik hierbij heb is: WOEHOEEE. En het is mijn waarheid, want het is MIJN gedachte… YES! Wat is jouw waarheid?

PS: Ga NIET vóór jezelf staan, maar doe een stapje achteruit..